از
بخت یاری ماست شاید، که آنچه که می خواهیم
یا به دست نمی آید،
یا از دست می گریزد.
صدای رادیو در اتاقم پیچیده است:
باز آمدی ای آشنا تا من دوباره پر بگیرم
آن شور و حال رفته را چون آمدی از سر بگیرم
| دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند | ||
| رؤیاهایش را آسمان پرستاره نادیده می گیرد | ||
| و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند | ||
| سکوت سرشار از سخنان ناگفته است |